نــــای و نــی
ادبــی
راحت باش بانوی شعرهای من اینجا کسی نیست می توانی بیفشانی گیسوان پریشانت را روی شانه های سطرهایم تا برقصند چونان خرمن های طلایی گندم در گذر احساس های من تا ببینند سطرهای شعر من که... کچل نیستی راحت باش آنجا... تمامی شعرهای من است گیسوان... گندمکون... تو گاهی ... در میان کوچه های بی بهار... به ولگردها می مانم آنگونه که دور میزنم برگ ریزان این درختان خشکیده را بیشمار همچون پرسه ی کلاغ هایی که می دانند بهار هنوز ... نزدیک نیست... قار قار می کنم سطرهای نا نوشته ی شعرهایم را تا شاید به هم بخورد این سکوت محض تو می گویی روی کاغذهای سفید بنویسم سفید؟ یا بنویسم سیاه؟ چه فرقی می کند در هر حال سیاه کرده ام این سفیدی های محض را به تو نمی اندیشم که خانه کرده ای پیش بهار و نمی اندیشی به درختان خران زده به بادهای سرد به کلاغ ها به من که تو ... میان پرسه های هر روزه ام به گمشده ها می مانی تو را به پاییز چه کار رهایت می کنم تا روزی هزار بار دور بزنم درختان خزان زده را و قار قار کنم و روی کاغذهای سفید بنویسم سفید با قلم های سیاه می بینی اینها پارادوکس شعرهای من است تلخ شیرین تو میگویی اگر خورشید در نمی آمد تا ابد می پرستید ماه را؟ ابراهیم گریسته بودم انگار آنروز که شکسته بود خورشید در منشور دستان کودکی برای تفریح های کودکانه اش با خودم گفتم خورشید چند بار محکوم است به شکستن تا شاید کسی به راز رنگ ها پی ببرد. پ.ن۱ـ زندگی همیشه به همین سادگیه پ.ن۲ـ موفق باشی ماهی قرمز و کوچولوی من تویی و من باز هم مثل همیشه تو در بزرگیت و من... در کوچکیم دنیا قاعده هایی دارد که هیچ وقت ... تغییر نمی کنند مثل سبکی... مثل سنگینی... و تو که سبک تری بالا می روی روی شانه های سنگن ترها با رسمی همیشگی این شعر را برای تو می نویسم آی ی ی... که عزیزی مثل همه ی چیزهای خوب و بوی حیای کودکانه را می دهی عاشقانه نیست ولی حرمت دارد به اندازه یک لیوان چای داغ درهوای بسته ی یک شب برفی برای کسی که مدت ها سرگردان در حجم وسیع برف ها راه رفته است. صبح که شد بگو دیشب کسی در بارش سنگین برفی شبانه آمد در حریم حیای من نشست یک لیوان چای داغ خورد در گرمای کنار بخاری لحظه ای چشم هایش رابست و صبح نشد ... که رفت دهن کجی کردم به نو با آن همه بزرگیت که چرا با تمام خود تنها سهم آنان شدی هزار بار هم که بخندی اخم هایم باز نمی شود از این ناعدالتی بزرگ سکوت کردی و انان تو را تقسیم کردند برای خودشان تا تضمین فردایشان باشی و ندانستند که تو هوای امروز من بودی درون ریه های زندگی با همین چند تار موی بیرون چند روزیست که تنگی نفس گرفته ام
| Design By : Night Skin |
زمانی که قطره های زلال تنهاییم را
به سیاهی های شب می سپارم.
باور کن
این زمان
احساس هایم از هر زمان دیگر عریانترند.
گر چه
می دانم
سیاهی ها راه را برتو خواهند بست.
دریچه ای به حریم عریانی من نیست .
حتی شب نیز به من تعصب دارد.
و من
در تنهایی های همیشگی ام
هر شب عروس احساس های
نشکفته ام می شوم.
برف می آید
سپید
سبک
آرام
قاب پنچره سفید شده است
وراه...
ودانه های ریز برف...
گاه می شود که حادثه را حس می کنی
گاه دلت می خواهد در ازدحام حادثه راه بروی
برف...
وسپیدی...
وقاب پنچره...
دلت می خواهد فتح کنی
دلت می خواهد تمام سپیدی های دست نخورده را فتح کنی
راه می روی
در ازدحام یک چیز سپید
وقتی کوچه ها سپید می شوند
وقتی درخت ها
وقتی جاده ها
دلت می خواهد تمام سپیدی های دست نخورده را فتح کنی
راه خواهم رفت
دور خواهم شد
در امتداد مستقیم یک راه
وقتی به د ور از همه ی رنگ ها تنها به یک چیز فکر می کنی
دیگر رنگ نیست
رنگ ها همه گی سپید شده اند
رنگ ها رنگ باخته اند
تو راه می روی
تا ته
تا ته سپیدی
و آهنگ...
وملودی افتادن برف ها همراه با قدم های تو
به کجا خواهی رسید در امتداد یک مسیر مستقیم
وقتی رنگ ها رنگ باخته اند
گاه تنها حادثه ای که می ماند رفتن است
گاه بهانه یی برای ماندن نیست
برف می آید
وزمین سپید است
وقاب پنجره نیز
وراه نیز
وتو هر چه نگاه می کنی بهانه ای برای ماندن نیست
هجوم راه تو را می گیرد
دور خواهم شد
درامتداد یک مسیر
وقتی رنگ ها رنگ باخته اند
وقتی سایه ها سپید شده اند
وقتی ثانیه ها کند می گذرند
گاه بهانه ای برای ماندن نیست
راه می روی
سپیدی
ودانه های ریز برف
دلت می حواست به ابر می رسیدی
به هجوم زایش در یک ابر
به انتهای تحمل ابر
وقتی فارغ می شود
وقتی گریه می کند
وقتی اشگ می ریزد
وقتی لشگ به انجماد می رسد
دلت می خواست اوج می گرفتی
بالاتر از یک ابر
وقتی تمام سپیدی ها پایین بود
وقتی ابر پایین بود
کوه ها
دره ها
صخره ها
به مفهوم سوگند
زمانی که همچون دانه های گندم دهان باز می کند
به واژه سوگند
وقتی به ثانیه ی ظهور می رسد
به جاده سوگند
وقتی روی می نماید
گاه جز به رفتن گریز نیست
ثانیه می گذرد
برف می آید
قاب پنجره سپید تر می شود
ویک نفر
...
یک نفر در برف راه می رود
دور می شود
در قاب پنجره
وقتی ابر به انتهای تحمل رسید
آینه ای شد زمین
برای آنکه راه می رود
کوه
دشت
دریا
وچقدر دلت می خواهد فتح کنی
تمامی سپیدی های دست نخورده را
راه می روی
راه
وجای قدم هایت را تثبیت می کنی
می دانی
آری
ثبوتی در جای قدم های تو نیست
برف دوباره می آید
و قدم های تو در برف گم میشوند
تمامی بکرها بکرتر می شوند
تو فتح می کنی وبکرها...
دوباره زاده می شوند
بکرتر
سپیدتر
وتو شاید تا انتهای برف
در سیر زمین بمانی
در جاذبه ی یک چرخش
مهم نیست
راه می روی
کوه
دشت
برف
چه کسی ثصور می کرد
به زیبلیی اشگ های منجمد شده
گاه به عقب می نگری
به جا پاهایی که هنوز هستند
اما ..
هجوم حادثه تو را می گیرد
ورد پاهای بر جای مانده
هنوز بکر نشده اند
به یاد می آوری که باید بروی
که فتح کنی
تماه سپیدی های دست نخورده را
.
.
.
تا انتهای بارش برف
تا حایی که بکر هست
تو هستی
برف هست
.
.
.
